Hep beraber kahrolalım…

13/03/2014

Haluk Ünal

Kim engelleyebilir Berkin’in sızısını?

Kiminin yüreği acemidir kardeş acısına, keşke herkes acemi kalsa. Ama bu ülke, bu toprak şu ana kadar kimseye sunmadı bu lüksü.

Bu toprak acı çektirmede ustalaşanlarla acı çekmekte ustalaşanların ülkesi.

14 yaşımdı, hayatın acemisiydik.  Ailemizden gizli, ilk yasadışı eylemimizi yapmış, sabaha dek uyumamış, denizlerin idam anını kestirmeye çalışıp saygı durmuştuk.

Cenazelerine gidememiş, arka bahcemize gömmüştük öfkemizi, gösterişsiz, gizli bir törenle.

Normal insanlar, normal yaşantılarda, 60larında yetmişlerinde yaşar; biz 18’inde tanıştık akran cenazeleriyle. Sayısını hatırlamıyorum artık.

Kendi hayatımız hep piyango gibiydi, tesadüf çıkmış bir amorti.

Akran cerazeleriyle tanışma yaşının küçülüşüne bakıp dehşete kapılıyorum bazen. Doğu’da Batı’da iktidarlara artık genç kanı da yetmiyor. Çocuk ölümleriyle sürüyorlar hükümlerini.

Bu ülkede siyasi cenaze törenlerinin olmadığı bir dönem hiç yaşandı mı?

Siyasi cenaze varsa, siyaseten katil vardır. Faili meçhul, faili malum farketmez.

Siyaseten katlin olduğu yerde, devlet vardır.

Genç ömrün akran cenazeleri önce bunu öğretir insana.

Önce kahrolursun, sonra kahredersin, bir dur diyen çıkmazsa katledersin.

Birileri yine hep birlikte kahrolmamızı istiyor, bilmem farkında mısınız?

Kahroldukça kahredeceğimizi, aklın selametine uğramazsa yolumuz, katledeceğimizi biliyor.

Eminim bunu Berkin de biliyor artık, Kormaz Can da biliyor.

Kahrolalım ama kahretmeyin sakın. Kahretmek aczimiz olur, katlımız olur.

Acıların ustası, sabrın dostu, azmin emekçisi olalım.

Ya  hep beraber kahrolalcağız; ya da  hüzünle umudu buluşturan bir şarkı olacağız.

Berkin gibi gülümseyelim ki, direnişin kahkasını hep duysun kardeşimiz.